Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

10 Χρόνια μετά...

Καλοκαίρι ήταν...
Ξεκίνησε όπως πάντα με τον Ιούνιο, ήρθε ο Ιούλιος και τον διαδέχτηκε κι ο Αύγουστος...

Στο στήθος έπιανα κάτι στο δεξί μαστό προς το κέντρο (το κενό που αφήνουν τα στήθη μεταξύ τους) συμπαγές ήταν, μα εγώ 27 ετών σε πλήρη άγνοια προς κάθε τι που σχετίζεται με τους γιατρούς. 
Γιατί δεν το είπα σε κάποιον; Γιατί δεν το έδειξα σε κανέναν; Γιατί δεν έβαλα κάποιον να το ψηλαφίσει; Ειλικρινά δεν ξέρω...κάτι όμως σχετικό με την μοία (πιστεύεις;) με το σύμπαν (λες;) με το θεό (μπας και;) με έκανε να μην πάω κανένα καλοκαιρινό μήνα στον γιατρό. Αντί γι αυτό, έτρεχα στις θάλασσες με τη "Σ" και τη "Ν". 
Όχι δεν ήταν το σωστό να κάνει κανείς, αλλά εγώ αυτό έκανα...Τόσο με έκοβε που θα λεγε και η γιαγιά μου! Δεν μετάνιωσα που δεν πηγα στο γιατρό καλοκαιριάτικα όταν τον Δεκέμβρη έγινε η αποκάλυψη του καρκίνου...Όμως αν δεν είχα ζήσει, ναι θα μετάνιωνα συν του οτι καθε μερα θα με κατσάδιαζε κι απο το μνήμα ακόμη η μαμά μου αλλά και η "Σ" πως πήγα χαμένη που δεν είχα πάει στο γιατρό. Ναι θα είχα κερδίσει αν πήγαινα στον γιατρό νωρίς το ότι δεν θα έφτανε ο καρκίνος μου τόσο μεγάλος GRADE III κι επισης δε θα μου αφαιρούσαν 19 λεμφαδένες.. Αλλά τι τα ψάχνεις; Ποιός δάμασε ποτέ τη νιότη του για να το έκανα εγώ... Εγώ εάν το κοντέρ έγραφε 27 γράψε εσύ 22... όχι πως δεν ήμουν ώριμη αλλά τα μυαλά στα κάγκελα.

Τεσπα... το 2007 ηταν κομβικό...Ήταν ένας χειμώνας εκτός τροχιάς μετά απο ένα πανέμορφο καλοκαίρι... Μα πως τα φέρνει έτσι η ζωή; Είναι ο δύσκολος πάντα χειμώνας που μας κάνει να εξυμνούμε το καλοκαίρι που προηγήθηκε; Ίσως... πόσο μάλλον εάν ο χειμώνας ενέχει και χημειοθεραπείες...Οκτώ και ακτινοθεραπείες την Άνοιξη 24 και herceptin τον επόμενο χειμώνα.

Είναι πάρα πολλά αυτά που ξέχασα! Είναι πολλά αυτά που θυμάμαι. Δεν έκανα τίποτα για να τα ξεχάσω, ειλικρινά... Δεν έκανα τίποτα για να θυμάμαι συγκεκριμένα πράγματα επίσης. Τα άφησα όλα στην τύχη όταν βγήκα απο την κλινική. Δεν ήξερα απο που να ξεκινήσω με σκέψεις, όνειρα, μέλλον, με τους ανθρώπους, με εμένα, γενικώς με όλα. Δεν μπορούσα να βάλω μια σειρά στις επόμενες μέρες, δεν μπορούσα καν να κάθομαι σπίτι με τον εαυτό μου. Κι όμως το πιστεύεις πως όλα έγιναν; Πως όλα πέρασαν; Πως όλα διορθώθηκαν; Με πολύ κόπο αλλά έτσι κι έγινε.

Ο Καρκίνος μου στέρησε πολλά με δοκίμασε ως εκεί που δεν παίρνει. Μην ξεχνάμε ότι και σωματικές αλλαγές μου έφερε (4 χειρουργεία) κι εγώ έπρεπε μονίμως να προσαρμόζομαι στα νέα δεδομένα της εμφάνισής μου αλλά και επανεμφανίστηκε! Το 2014 "στα γυναικολογικά" που λένε και οι μεγαλύτερες λες και φοβούνται να πουν τις λέξεις.

Αυτά ήταν ιατρικά τα τελευταία 10 χρόνια. Μέσα σε λίγες σειρές Δοκιμασίες μυαλού, σώματος, ψυχολογίας και να προσπαθείς με όλα να ισορροπήσεις. Να αγαπάς...να μην αποκτήσεις αναπηρία και στην ψυχή. Να είναι η καρδιά σου γεμάτη, ενώ όλη σου η ζωή είναι στον πάτο. Μπορείς να έχεις συναισθήματα; Προσπαθείς όμως, γιατί σε όλους αρέσουν τα συναισθήματα, όλοι θέλουν να τους αγαπάς και να νιώθουν ασφάλεια. Πολλές φορές δεν εγκατέλειψα τότε λόγω της "Σ" γιατί δεν ήθελα να χάσει τη φίλη της, η "Σ" ακόμη και τότε πολλές φορές εμφανιζόταν πιο απροστάτευτη κι από μένα. Έτσι είναι, ακόμη και στη φιλία οι ρόλοι χωρίζονται. Εγώ η δυνατή εκείνη η εύθραστη. Φυσικά όσοι με διαβάζετε 10 χρόνια τώρα θα ξέρετε πως με τη "Σ" είχα τους περισσότερους καυγάδες, λογικό, με τον πιο δικό σου άνθρωπο (εκτός οικογένειας) τα σπάς.

Στα παραπάνω 10 χρόνια σίγουρα έζησα και στιγμές γέλιου, πλάκας, έκανα ταξίδια, γνώρισα καινούριους ανθρώπους, έζησα σε ένα νησί για 10 μήνες. Γενικά όπως λέει ο λαός το πάλεψα...Δεν κλείστηκα μέσα.

Προχθές συζητούσα με τον εαυτό μου και κατέληξα πως χωρίς να το προσπαθήσω, 20 στρώσεις κάτω απο την επιφάνεια της καρδιάς μου, στον πυρήνα του πιο σκούρου αίματος που κυλάει μέσα μου βλέπω εξαιτίας του καρκίνου κάποια πράγματα στη ζωή μάταια. Γι αυτό και τις περισσότερες φορές δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να πάρω μια απόφαση ή την αποφεύγω ή την καθυστερώ. Μάταια είναι πολλά στη ζωή, και η ίδια η ζωή μια τρελή δοκιμασία. Γιατί οι ηλικιωμένοι λένε πως η ζωή είναι γλυκιά; Ίσως στα 70 μου να μπορώ να σας πω. Εγώ βλέπω πως η ζωή είναι δύσκολη, ίσως τη λέμε και γλυκιά για να παραμένουμε σε τούτο τον κόσμο.

Η ζωή θέλει κίνητρα, κι αγώνα. Θέλει μεράκι και δύναμη να ξεπερνάς και τα πιο δύσκολα. ΘΕΛΕΙ ΕΛΠΙΔΑ. Θέλει μεγάλη καρδιά. Κανείς καρκινοπαθής δεν είναι μικρόψυχος να το ξέρετε. Απλά σταδιακά χάνεις την ανοχή σου σε πολλά, τα μικρά προβλήματα των άλλων στα αφτια σου ακούγονται κινέζικα....Γιατί η περιπέτεια που πέρασες, το στρατόπεδο της μάχης που σε καπάκωσε σου αφήνει πολλά, δεν το ξέρεις στην αρχή αλλά μέσα σου δουλεύει αυτό. Κι έτσι όλα τα αλλάζει και τα αναδιαμορφώνει.

Ο ίδιος άνθρωπος δεν θα σαι, όμως μπορεί έτσι κι αλλιώς στο πέρασμα 10 χρόνων να μην ήσουν ο ίδιος άνθρωπος. Οπότε μπορείς να αγκαλιάσεις αυτό που είσαι. Βασικά πρέπει να αγκαλιάσεις αυτό που είσαι. Να αγαπήσεις τις αναπηρίες σου, να δεχτείς. Να κάτσεις (για λίγο) στον ήλιο να κλείσεις τα μάτια και να πάρεις βαθιά ανάσα. Η ζωή θα βρει χίλιους τρόπους να σε βγάλει απο το σπίτι, να σε τραβήξει απο το μανίκι...

Δέκα χρόνια μετά, πιστεύω μπορώ να σας αποκαλύψω ποιο ήταν αυτό το νησί του Ιονίου που μας είχε πάρει τα μυαλά... Η φωτό απο εκείνο το καλοκαίρι! Το κύμα έσβησε τη γραφή καθώς ο Μπάτης φύσηξε μα η φωτογραφία είναι ακόμη μαζί μου!

Καλά μας μπάνια!

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Προ Ανάστασης

  


Μεγάλο Σάββατο

Η εις Άδου Κάθοδος του Χριστού!

Πασχα 2017, ποιος το περίμενε! 10 Πάσχα μετά κι όλα πήγαν σχεδόν καλα... ε;;;
Για φαντάσου!

Είμαι ακόμα ζωντανή και τον Δεκέμβρη που μας έρχεται, κλείνω τα 10 χρόνια απο το πρώτο χειρουργείο και την ατυχή μου συνάντηση με τον καρκίνο.

Όταν έγραψα τις πρώτες λέξεις εδώ, μου φαινόταν απίστευτο πως θα περάσουν κάποτε τα 10 χρόνια τα οποία σε διασφαλίζουν και μπορείς να νιώθεις cancer free οπως λέγανε. Βέβαια στα 10 αυτά χρόνια, μια χαρά ξανα ήρθε ο καρκίνος, στα 7 χρόνια απο την πρώτη του επίσκεψη! Ήρθε, τον διώξαμε και πάλι και προχωρήσαμε.

Δέκα χρόνια μετά... το γράφω εδώ μπας και το πιστέψω.

Ήμουν κάποτε 27 και σήμερα 37. Πολλοί μήνες πολλές μέρες κι άπειρες ώρες. Προχώρησα με τη ζωή όπως μπόρεσα. Έφτιαξα τη δική μου ζωή, τον δικό μου καινούριο εαυτό. Δεν ξέρω πόσοι γύρω μου με καταλαβαίνουν, πόσοι αναγνωρίζουν την αυθεντικότητα αυτού που έγινα..Γενικά είναι πολλά για τα οποία θα μπορούσα να αναρωτιέμαι στις παρακάτω σειρές αλλά σταματάω εδώ.

Αγκάλιασα τη ζωή, τις μέρες, τις αυγές, τις νύχτες.
Αγκάλιασα όσα μου έδωσε η ζωή, τα λίγα, τα λίγο περισσότερα, τα πιο πολλά!
ΕΠΕΛΕΞΑ να τα εκτιμήσω....
ΕΠΕΛΕΞΑ να δω το ποτήρι μισογεμάτο περισσότερες φορές παρά μισοάδειο.
ΕΠΕΛΕΞΑ να αγαπήσω τους ανθρώπους γύρω μου, παρά να τους θυμώσω.

Ναι, τους θύμωσα πολλές φορές που έκλειναν τα αφτιά μου στις φωνές μου, που παρέκαμπταν τα θέλω μου, που έτρεχαν χωρίς εμένα παρέα τους, που ξεπερνούσαν το παρελθόν που εγώ τόσο λάτρευα. Σταδιακά έμαθα να συγχωρώ, σταδιακά έκανα την υπομονή φίλη και την ανοχή συνοδηπόρο... Στο μεγάλο και πολλές φορές ανηφορικό μονοπάτι της ζωής είναι καλύτερα να είσαι με παρέα, κι ας τρως απογοητεύσεις, παρά χωρίς παρέα.

ΕΠΕΛΕΞΑ να μην αφήνω το παρελθόν να μου περιορίζει το παρόν.

ΚΑΤΑΛΑΒΑ πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, πως οι άνθρωποι αλλάζουν και πως παράλληλα αλλάζω κι εγώ.

Αλλάξατε κι εσείς μαζί με εμένα!

Στα 10 χρόνια που με χωρίζουν απο την "παλιά" μου ζωή, απο τον "παλιό" μου εαυτό, απο το πρότερό μου ΕΓΩ, σκέφτομαι πως ίσως θα άλλαζα όπως και να είχε, ίσως όμως όχι τόσο πολύ.

Όταν αρχικά αρρωσταίνεις δεν νομίζεις ή μάλλον δεν πιστεύεις ότι θα αλλάξεις... Νομίζεις πως όλοι οι άλλοι έχουν αλλάξει γύρω σου κι εσύ πως είσαι ο ίδιος. Βασικά συμβαίνει το εξής... ο καρκίνος σου παγώνει τον προσωπικό σου χρόνο, κολλάς μπες-βγες στα νοσοκομεία, και βυθίζεσαι στις σκέψεις και στα όλο και εναλλασσόμενα συναισθήματά σου. Γι αυτό σου φαίνεται πως οι άλλοι συνεχίζουν τη ζωή τους προσπερνώντας σε. Σταδιακά, μετά απο χρόνια καταλαβαίνεις πως τελικά άλλαξες κι εσύ, απλά το μόνο σίγουρο είναι ότι αναγνωρίζουμε τις αλλαγές πιο εύκολα στους άλλους παρά σε εμάς.

Το ταγκό με τον καρκίνο έχει να σου μάθει πάρα πολλά, όσο κι αν σε χορεύει ατσούμπαλα, άγρια και βίαια έχει να σου δώσει πολλά εφόδια. Είτε το ζήτησες είτε όχι, σου προσφέρει ένα τεράστιο μήνυμα ζωής και στον πυρήνα της αρρώστιας θα βρεις τα πάντα.

Θα βρεις απογοήτευση, θα βρεις σκοτάδι, θα δεις το τέλος μα κάπου εκεί κοντά θα λάμψει η ελπίδα, θα δεις τον ήλιο μια μέρα και μια αισιόδοξη νότα θα φτάσει στα αφτιά σου, κάτι ευχάριστο απο το πουθενά θα χαιδέψει το πρόσωπό σου. Το σώμα σου που θα αφήνει τα χημικά πίσω του, τα μαλλιά σου που θα ξεπροβάλουν, το περπάτημά σου που θα γίνει πιο ανάλαφρο. Κάτι θα αρχίσει να αλλάζει, θα το νιώσεις.Θα μάθεις να αφήνεις τα "γιατί" της ζωής και να μη σε νοιάζουν τα "πρέπει", θα γίνεις ένας άλλος άνθρωπος που θα εκτιμάει το ότι είναι μακριά απο το νοσοκομείο και το ότι το βλέμμα του δεν το σταματά η απέναντι πτέρυγα της κλινικής. Θα μάθεις πολλά! Πολλά για εσένα και για τους ανθρώπους, περισσότερα για τούτο δω τον κόσμο. Θα πέσεις και θα σηκωθείς, θα νιώσεις αδύναμος αλλά και μιρκός θεός όταν θα ακούσεις "μπράβο! εγώ στη θέση σου δεν ξερω τι θα έκανα". Όταν πέρα απο τα κολακευτικά λόγια κοιταχτείς μια μέρα στον καθρέφτη και κοιτώντας τον εαυτό σου στα μάτια αναγνωρίσεις πως οι πληγές σιγά σιγά κλείνουν.

Η ηττοπάθεια θα σβήσει με τα χρόνια, τη θέση της θα πάρει κάτι ανώτερο, η σοφία, η θέληση, η δύναμη μα και η δίψα για ζωή.


Θέλω όλοι όσοι με επισκέπτεστε εδώ να ελπίζετε! Στις δύσκολες στιγμές να αποφασίσετε να αγαπήσετε τη ζωή περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο. Να αγκαλιάσετε πρώτα τον εαυτό σας και έπειτα, όταν είστε σίγουροι να ανοίξετε την αγκαλιά σας και στους άλλους. Να αγαπήσετε τον εαυτό σας, αυτή είναι η ζωή σας! Αυτή που ορίζετε σήμερα, όχι κάποια άλλη που θα θέλατε. Αγαπήστε τη ζωή σας, δεν επαναλαμβάνεται. Μην επικεντρώνεστε στις ζωές των άλλων. Στο γιατί μόνο εσείς να δοκιμάζεστε. Αν και δύσκολες αρκετές ζωές, έχουν μεγάλη αξία. Μη σπαταλάτε τη ζωή σας και μη σκορπίζετε τις σκέψεις σας σε άσχημες καταστάσεις, δυσάρεστα γεγονότα και τραυματικές εμπειρίες. Συγκεντρώστε όλα τα άσχημα σε ένα κουβά και πετάξτε τα κάπου, σκορπίστε τα για πάντα σαν να ήταν η τέφρα της παλιάς σας ζωής, ή η στάχτες μιας δύσκολης περιόδου.

Αγαπήστε αληθινά οποιονδήποτε λόγο σας κάνει να ξυπνάτε το πρωί και δώστε χώρο στην πιο ευχάριστη σκέψη για να κοιμηθείτε.

Δεν έχω τίποτε άλλο να σας αφήσω εδώ απόψε, πέρα απο τα παραπάνω λόγια.

Να αγαπάτε!
Να εκτιμάτε!
Να μην παίρνετε τίποτα ως δεδομένο μα και να δίνετε ΑΞΙΑ στην κάθε μέρα!

Καλή Ανάσταση!
Εύχομαι κάθε χρόνο εδώ να μετριόμαστε και να είμαστε περισσότεροι και ποτέ λιγότεροι!

Μια μεγάλη αγκαλιά για όλα τα καρκινάκια εδώ μέσα αλλά και όλους όσους μας αγάπησαν χωρίς να είναι αρρωστάκια!

Σας φιλώ! Πάντα σας σκέφτομαι. Πάντα!

















Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Cancer day!


Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ.
ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ!

Είμαστε εδώ, ζωντανοί, χαμογελαστοί.
Μπορεί να πέσαμε, μπορεί να νιώσαμε μόνοι,
μερικές φορές αβοήθητοι, άλλες στιγμές αδύναμοι,
κάποιες μέρες απαισιόδοξοι, όμως κάθε μα κάθε
μέρα πρέπει να γιορτάζουμε τη ΝΙΚΗ μας!

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ αλλαξε τις ζωές μας! Σε όλα...
Κάποια πράγματα τα δυσκόλεψε, κάποια άλλα
τα έκανε πιο εύκολα... μα πανω απο όλα...
ΕΔΩΣΕ ΑΛΛΗ ΑΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!
Και ίσως... και στις ζωές των άλλων!

ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ!
Και να κάνετε εξετάσεις!
Άνδρες και γυναίκες!
Μια φορά το χρόνο, δεν
υπάρχει καλύτερο δώρο
για όλους εσάς! Να
φροντίζετε τον εαυτό σας,
όχι μόνο τους άλλους!

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Καλό 2017

Απόψε απο την ησυχία του σπιτιού μου καλωσορίζω το 2017!

Νέα χρονιά! Κι όχι απλά νέα χρονολογία, για εμένα χρονολογία σταθμός!

Μια φορά και πολλές πρωτοχρονιές πίσω...περίμενα την αλλαγή του χρόνου απο 2007 σε 2008 με ένα μαξιλαράκι ση δεξιά πλευρά του σουτιέν μου. Αυτό ήταν μια λύση για την "άδεια" μου τότε πλευρά. Ένα μαξιλαράκι σε τριγωνικό σχήμα μέχρι να πάρω ειδικά σουτιέν και να μπαίνει μέσα η ειδική σιλικόνη (ως επίθεμα). Η αλήθεια είναι πως εκείνη την Πρωτοχρονιά αν κάτσω και τη σκεφτώ, δεν με θλίβει, μάλλον κακόγουστα αστεία μου φαίνεται γιατί ενώ είχα περάσει τα ξαφνικά ελέη (μέσα σε 20 μέρες το πολύ είχαν γίνει όλα-διάγνωση-χειρουργεία-επιστροφή σπίτι) οι γονείς μου θεώρησαν καλή ιδέα το να μην είμαστε μόνοι και να πάμε στους θείους μου όπου εκεί ηταν και μια άλλη οικογένεια, συγγενείς τους να αλάξουμε μαζί τον χρόνο, να μην είμαστε βρε μόνοι στο σπιτι. Φυσικά πολλές φορές η μοναξιά είναι και καλύτερη απο τη χαζο-βαβούρα αλλά άλλο αυτό.Τέλος πάντων... δεν με πείραξε ο κόσμος εκείνο το βράδυ κι απορώ, ούτε ήμουν ανυπόμονη να αλλάξει η χρονιά γιατί πέρα απο τον κακρίνο (καλά τι γράφω απόψε!) κι όμως, πέρα απο τον καρκίνο ήταν μια σουπερ χρονιά που δημιούργησε τα θεμέλια για μια σουπερ φιλία. Αλλά και γενικότερα ήταν το 2007 μια χρονιά όπου είχα μεσουρανήσει προσωπικά. Δούλευα πολλές ώρες, μεγάλα ωράρια έβγαζα καλά λεφτά, έβγαινα  και διασκέδαζα, πηγαίναμε μονοήμερες με την παρέα εκδρομές. Προφανώς κι εγώ ζούσα μαζί με την Ελλάδα του τότε το Ελληνικό όνειρο! Οπότε όχι, εκείνη την παραμονή δεν ήθελα να φύγει το 2007 αλλά τη θέση του θα έπαιρνε το 2008 φυσικά σε μερικά λεπτά. Δεν ξέρω γιατί πάντως θυμάμαι και τα ρούχα που ΄φορούσα, επίσης θυμάμαι το sms της "Σ" "σε αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ". Σίγουρα αυτή η αγάπη με στήριξε πολλές φορές, ακόμη κι όταν ένιωθα ότι δεν με στήριζε και εξιστορούσα και εδώ όλες τις παρεξηγήσεις και τις εντάσεις. Τίποτα δεν είναι ρόδινο όταν στην παρέα μπαίνει το μεγάλο "Κ"άπα. Χρόνια μετά κατάλαβα τους ανθρώπους, τους ανθρώπους γενικά αλλά και ειδικά. Έπρεπε να περάσουν σχεδόν τα 10 χρόνια για να κοιτάξω πίσω και να δω τι συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους και τι συνέβει σε εμένα. Πως ο καθένας διαχειρίστηκε το στρες, την αβεβαιοτητα, την απειλή του θανάτου. Οι γονείς μου έχουν ακόμη το στρες οτι μπορει να παθω κάτι... Δεν μπορω να τους βοηθήσω σε αυτό... μακάρι να πηγαίνανε σε εναν ψυχολόγο.
Εγώ δεν φοβάμαι πολύ για το να πάθω κάτι. Έδωσα νωρίς μια υπόσχεση στον εαυτό μου, όταν όλα τελείωσαν (τα νοσοκομεία) πως δεν θα στεναχωριέμαι υποθετικά αλλά θα ζω τη μέρα μου όσο μπορω χωρίς το φόβο μην ξανα αρρωστήσω. Σταδιακά αυτή μου η υπόσχεση με έκανε να κερδίσω τη ζωή. Όχι ότι δεν ξανα αρρώστησα... ευτυχώς καρκίνος αλλά ελαφρύς...δίχως χμθ... τζάμα πράμα κόσμε, αλλά εζησα ποιοτικά (αν εξαιρεσεις τα θέλω μου σε σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου όταν έσβησαν τα φώτα) ναι, έζησα ποιοτικά. Κάτι τέτοιο μόνο έτσι το κερδίζεις...δίνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό σου κοιτάς μπροστά...στα μάτια τη ζωή.

Απόψε το 2017 το ανοίγω σπίτι, αφού έχω βγει απο το μεσημέρι. Είμαι καλά, ο τελευταίος πρόσφατος επανέλεγχος αυτό έδειξε.  Χαζεύω λίγο τηλεόραση και ακούω τα βεγγαλικά (οκ θα βγω και στο μπαλκόνι γιατί τα λατρεύω). Σκέφτομαι πως το 2007 πέρασα στιγμές απαισιοδοξίας, οι γιατροί λέγανε "να περάσουν 10 χρόνια" κι εμένα τα 10 μου φαινόταν τόσο μακρινά...Ελλάδα ως Αυστραλία και πίσω! Τι έγινε ρε παιδιά; Κοντεύω τα 10 χρόνια; κι όμως ναι! Την παραμονή του 2018 θα είμαι στα 10 χρόνια.

Εξακολουθώ να μη θεωρώ το μέλλον δεδομένο, κι ας έφτασα εδώ. Τα 10 τα έζησα για τα υπόλοιπα δεν γνωρίζω και δεν απαντώ. Είμαι διστακτική, όχι απαραίτητα λόγω καρκίνου, δηλαδή με την στενή έννοια του ότι αρρώστησα, είμαι διστατική γιατί γνώρισα στο πετσί μου πως η ζωή έχει μεγάλες ανατροπές. Οπότε δε βιάζομαι για τίποτα και κρατώ μικρό καλάθι. Πιστεύω έτσι πως είμαι σε καλό δρόμο.

Μου φαίνεται πολύ περίεργο που στην χρονολογία ξανα γύρισε το  "7"
Πολλοί λένε πως είναι τυχερό, πως είναι σύμβολο ακόμη ακόμη της θρησκείας μας.
Θα δείξει είναι αυτό που λέω εγώ.

Το 2016 είδαμε πολυ κόσμο να υποφέρει. δυστυχώς εγώ και στον μικρόκοσμό μου. 
Ελπίζω να μην ξανα ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Μακάρι οι ευχές όλων για έναν κόσμο καλύτερο, για ειρήνη, αγάπη, κατανόηση (θα προσθέσω) και ζεστασιά να πιάσουν. 

Θεωρώ πως το "καλό" δεν είναι δύσκολο, όμως δύσκολα οι άνθρωποι το αφήνουν να φανεί. 
Αγκαλιάστε τα αγαπημένα σας πρόσωπα, πάρτε και δόστε ενέργεια, αγάπη, ζωή. 
Πείτε σ'αγαπώ, γράψτε το, ζωγραφίστε το. Χαρίστε ένα λουλούδι, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα. Δείξτε φροντίδα, αφοσίωση. 
Στις δύσκολες ώρες, δεν θα θυμηθείτε τίποτα απο όσα κάποτε αγοράσατε. Θα θυμηθείτε όμως σίγουρα κάτι που καταφέρατε, απο ένα μικρό χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου μέχρι μια μάχη που σας έβγαλε νικητή. Θα θυμηθείτε κάποιες διακοπές, μια φάση που γελάσατε πολύ δυνατά, μια σκανδαλιά που σας έκανε να φάτε ξύλο απο τη μάνα σας, μια νέα πόλη που επισκεφτήκατε, μια ωραία ταινία, ένα βιβλίο που σας ταξίδεψε. Όλα τα άλλα θα έχουν σβηστεί. Η ζεστασιά που σας έδωσε το ταξίδι σας στον κόσμο, ο κόσμος ο ίδιος θα είναι το πρώτο σας καταφύγιο στα δύσκολα. Μια μυρωδιά, μια γεύση...
Καλή χρονιά!
Να στε δυνατοί και αισιόδοξοι! να προσπαθείτε για το καλύτερο ακόμη κι αν αργεί, ακόμη κι αν δεν φαίνεται να έρχεται. Να έχεις ελπίδα κι αγάπη! Να μιλάς, να ακούς, να μαθαίνεις. ΝΑ ΖΕΙΣ!

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Κυριακή και γιορτή!

Σήμερα είναι τα κανονικά μου γενέθλια! Σήμερα κλείνω τα 36!

Μερικές φορές ο χρόνος είναι σχετικός, άλλες πάλι φορές ο χρόνος μετράει τόσο που ένα λεπτό είναι πολύ κρίσιμο για την υπόλοιπη ζωή σου ή ένας μήνας...

Στα 36 λοιπόν σήμερα και δεν νιώθω καθόλου "μεγάλη".
Νιώθω αρκετά χαρούμενη, δυνατή και δυναμική στο να κάνω νέα πράγματα, στο να ταξιδέψω στο να δώσω χρόνο απο τη μέρα μου στους άλλους, στο να δουλέψω, να αγαπήσω, να κάνω όνειρα.

Τα όνειρα ξέρεις δεν είναι εύκολα... όταν είσαι καλωδιωμένος με τους ορούς και κάνεις χημειοθεραπεία ακόμη και τα όνειρα μοιάζουν μακρυνά, δεν έχεις τη δύναμη να τα κάνεις! 

Σήμερα ονειρεύομαι....ονειρεύομαι να γίνω κάτι άλλο όταν μεγαλώσω. 
Δεν μπορώ ακόμη να δω τον εαυτό μου να γερνάει, ίσως αυτό μου δίδαξε η ζωή. Είμαστε εφήμεροι και δεν πρέπει να παίρνουμε τίποτα ως δεδομένο. Ίσως είναι καλό που το ξέρω πλέον αυτό. Ίσως έπρεπε να το μάθω για να ζω όπως ζω σήμερα. Όχι δεν ζω ακραία... άρα μάλλον για να κάνω τις σκέψεις που κάνω σήμερα. 

Στα 36 σήμερα, αν κοιτάξω πίσω σκέφτομαι πως ευτυχώς ο κακρίνος δεν είναι το μόνο που θυμάμαι. Ευτυχώς το τέρας που γεννιέται μέσα μας δεν μου τα στέρησε όλα. Θα ήταν μεγάλο κρίμα.
ένα δάκτυλο φύσης & τέσσερα δικά μου
Θυμάμαι διάφορα... πως κάποτε υπήρχε ένα κορίτσι πολύ carefree που της άρεζε η θάλασσα και το καλοκαίρι αλλά και ο χειμώνας γιατί είχε τότε γενέθλια, δεν ήξερε καλά καλά τι θα πεί "ζωή" αν και είχε διαβάσει σπουδάσει και ταξιδέψει. Μια αρρώστια όπως ο καρκίνος σου φέρνει τούμπα ότι ως τότε ήσουν, σου σκίζει το μέσα σου...όχι η επέμβαση αλλά οι χημειοθεραπείες...η αγωνία αν θα πας καλά...το ζόρι σου με τη νέα πραγματικότητα.

Δεν θα πώ εύκολα το "όλα περνούν".
Ναι περνούν αλλά όχι υπερ εύκολα. Γιατί πάνω απο όλα είμαι ρεαλίστρια με τη ζωή.  Όλα περνούν κάποια στιγμή και όπως έχω ξανα γράψει ευτυχώς για όλους τους ανθρώπους, ο πόνος ξεθωριάζει...ο θυμός μπορεί και αλλάζει χρώμα, γίνεται όλο και πιο μικρός επίσης.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν απο την ατυχή μου συνάντηση με τον MR C αυτό που έχω να πω είναι πως η ΕΛΠΙΔΑ είναι μεγάλο πράγμα...η ΑΓΑΠΗ ακόμη μεγαλύτερο...και η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ πλαισιώνει και τα δύο!
Να ελπίζεις για το καλύτερο, να ελπίζεις για ήλιο ακόμη κι όταν βρέχει μέρες πολλές. Να ξεκινήσεις  να αγαπάς τον εαυτό σου και σιγά σιγά πολύ πολύ τους άλλους. Να πιστεύεις στους ανθρώπους, να πιστεύεις στους καλούς γιατρούς...στα θαύματα και σε ότι σε κάνει να πιο δυνατό!
Θα κερδίσεις σταδιακά με την ελπίδα και την αγάπη, με τους ανθρώπους! Με την όρεξη για ζωή! Γιατί η ζωή όσες δυσκολίες κι αν έχει...άλλες τόσες χαρές έχει. Χαρές μικρές και "εύκολες", χαρές και ομορφιές!
Σήμερα είναι η δική μου πρωτοχρονιά, ξεκινάω ένα ακόμη ταξίδι, αρχίζω να γεμίζω νόστημα τις μέρες μου με χρώματα, αρώματα και γεύσεις.
Σας φιλώ όλους!
Ιόνιο! Η αγαπημένη μου παραλία,καλοκαίρι 2016





Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

H φανέλα με το νούμερο 9

Αυτή η φανέλα (μεταφορικά) φορέθηκε σήμερα. Απο μένα!

Ω ναι! Εννέα ολόκληρα χρονάκια πριν το πρώτο νυστέρι επάνω μου! 2007-2016 κι όπως έγραψα σε μια καινούρια φίλη μου, ειμαι alive and kicking!

Θα μου άρεσε πολύ να γράψω πως είμαι και cancer free αλλά όλοι ξέρετε πως ξανα συναντήθηκα με τον Mr C (κύριο Κάπα) και το 2014...Σήμερα λέω "δεν πειράζει το διπλό στη ζωή", αρκεί να είμαστε καλά. Όταν όμως εκείνη τη νύχτα ο γιατρός μου μίλησε για ένα δεύτερο καρκίνο, μου ήρθε μια μεγάλη χαστούκα, είπα "ώπα, εδώ είμαστε πάλι...ΠΑΛΙ;;;". Τα λόγια του ινσίτου του γιατρού ήταν η παρηγοριά μο, δλδ στη γέννησή του! Κι έτσι και ήταν...ευτυχώς διακόψαμε την "κύηση" αυτού του κακού δαίμονα που σου κάνει τη ζωή στράφι και δεν γεννήθηκε (κανονικά) ποτέ.

Κι έτσι σήμερα τερματίζω 3/12/2016 τα 9 χρόνια καλά.



Φέτος δύο άτομα... μια καλή φίλη και η ξαδερφούλα μου 10 ετών μου ευχήθηκαν ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (κατά λάθος...) Η φίλη μου μάλλον με είχε ακούσει πολλές φορές να λέω για τις 3/12 οποτε μπερδεύτηκε γιατί τα γενέθλιά μου είναι έτσι κι αλλιώς Δεκέμβρη... και η ξαδερφούλα μου ίσως άκουγε να μιλάνε οι θείοι μου για εκείνη τη μέρα. 
Όπως και να χει ένα μεγάλο χαμόγελο άστραψε στο πρόσωπό μου όταν άκουσα τις ευχές! Είπα φυσικά ευχαριστώ και σκέφτηκα... ΜΟΙΡΑ; ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ; Ω ναι... η ζωή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία...έτσι πρέπει να το δώ, κι έτσι το βλέπω! Αν έχανα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία, θα έχανα και αυτό που ζω σήμερα.. θα είχα μείνει στάσιμη στο 2007 και μια ανάμνηση, μια φωτογραφία για γονείς, συγγενείς και φίλους. Όμως ναι, στάθηκα τυχερή μέσα στην ατυχία μου, το βρήκα και το ξεπέρασα! 

Φέτος όντως αγκάλιασα τη σημερινή ημερομηνία ως δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Αν δεν υπήρχε αυτή η επέμβαση, δεν θα ήμουν εδώ μπροστά στον υπολογιστή μου να σας γράφω. 

ΕΠΕΖΗΣΑ και το ΓΙΟΡΤΑΖΩ! 

Συμβιβάστηκα με όλα στη ζωή και ζω καλύτερα!
Συμβιβάστηκα με το ότι δεν θα έχω ποτέ το σώμα που είχα!
Συμβιβάστηκα με το ότι δεν θα κάνω ποτέ δικά μου παιδιά!
Συμβιβάστηκα με το ότι το χέρι μου δεν θα είναι όπως παλιά...είναι χειρουργημένο και πρέπει πάντα να το προσέχω δίχως βάρυ κτλπ 

Η ζωή διδάσκει πως μερικές φορές το να κάνεις συμβιβασμούς δεν είναι και τόσο άσχημα. 
Μπορείς να κάνεις συμβιβασμούς ξέροντας όμως οτι ΖΕΙΣ, συνεχίζεις να βλέπεις τον ήλιο του καλοκαιριού και να νιώθεις στο πρόσωπό σου το κρύο του χειμώνα. Εξακολουθείς να κάνεις βόλτες με το ποδήλατό σου, μακροβούτια, να πας για περπάτημα να κάνεις ότι σε ενδιαφέρει, αγαπάς και σε κάνει να νιώθεις καλά. 

Γενικά και μόνο που είσαι καλά, σε κάνει να χαίρεσαι!  
Έτσι σήμερα ήμουν πολύ χαρούμενη. Έτσι απλά, έτσι απο μόνη μου!

Για όσους ξεκινούν τη μάχη τους αυτές τις μέρες έχω να πω: 
Καλό κουράγιο και να ευχηθώ καλή δύναμη! 
Να σας πω απο τη δική μου πείρα ότι το μόνο που δεν μένει ίδιο είναι ο χρόνος!
Θα περάσει ο καιρός, θα περάσουν τα δύσκολα και θα ξανα βγείτε στην επιφάνεια της
θάλασσας, θα τελειώσει αυτό το μακροβούτι στο σκοτάδι!
Χρειάζεστε πίστη και υπομονή!
Σας φιλώ!